Güzel bir cümleye rastladım: "Peynirleri yıldız şeklinde kesmek kolaydı, peynirleri yıldız şeklinde kesecek hevesi içimde bulmak aylarımı aldı." diyordu. Nermin Yıldırım da şöyle der: "Hayatım, bir an evvel her şeyi netleştirmek arzusuyla, vakit isteyen hoş ihtimalleri çiğneyerek, çabucak razı olduğum feci sonlara koşmakla geçti."
Hevesi içimizde bulmak için belki de yavaşlamak gereklidir. Berbat bir gün geçiriyor olsak bile o gün içtiğimiz kahveyle avunup mutlu olabilmek bir sanattır; yaşama sanatı.Hayatımıza tam olarak nerede dâhil olur? Olmaz. Biz çekip almalıyız. Yavaşla, kâinatın güzelliklerini seyret, tefekküre dal. O yaşama sevincini çekip al. Şükret, sadaka ver, İnşirah oku. Nefes alıp ver; daha çok,
daha derin nefesler al. İçinde sıkışıp kalmış, yaşadığın güne zor yetecek kadar olan yarım yamalak nefeslerini,her anından keyif aldığın heveslere çevir.
Yaşamak umurundadır. Öyle olmalıdır.