Sevgilim…
Bu sana yazdığım kaçıncı mektup bilmiyorum.
Belki de son kez döküyorum içimde birikenleri kâğıda.
Çünkü artık kelimelerim yoruldu, kalemim ağlıyor,
Yüreğim ise senin vefasızlığını taşımaktan usandı.
Ben seni nasıl sevmiştim, bir bilsen…
Bir gülüşüne ömrümü, bir bakışına dünyamı vermiştim.
Seninle yaşlanmayı hayal ederken,
Sen beni daha yolun başında yalnızlığa terk ettin.
Ben geceleri adını anarken,
Sen başka sabahlara uyandın.
Ben bir mesajını beklerken,
Sen benim yokluğumu bile aramadın.
Sana kırgınlığım var, evet…
Ama inan, en çok kendime kırgınım.
Seni bu kadar severken kendimi unutmuşum,
Senin bir damla sevgin için kendi gözyaşlarımda boğulmuşum.
Hatırlıyor musun o güzel günleri?
Birlikte güldüğümüz, geleceği konuştuğumuz geceleri…
Meğer ben bir ömürlük hikâye yazmışım,
Sen o hikâyede yalnızca birkaç satırmışsın.
Şimdi sana ne beddua edeceğim ne de hesap soracağım.
Çünkü insan bazen en büyük cevabı sessizliğiyle verir.
Ben artık kapında bekleyen o adam değilim.
Kırıldım, yoruldum ama kendimi yeniden bulacağım.
Ve son sözüm…
Bir gün olur da beni hatırlarsan,
Sakın nasıl öldüğümü değil, nasıl sevdiğimi hatırla.
Sana kızgın olduğum kadar, bir zamanlar sana inandığımı da hatırla.
Ben senden bir ömür istemiştim,
Sen bana birkaç hatıra bıraktın.
Ben sana kalbimin en güzel yerini açmıştım,
Sen o kapıyı aralık bırakıp gittin.
Hoşça kal vefasız sevgilim…
Ben artık seni beklemeye değil,
Kendimi yeniden yaşamaya gidiyorum.
Çünkü ben seni kaybettiğim gün değil,
Kendimi unuttuğum gün kaybetmişim.
Bu sana yazdığım kaçıncı mektup bilmiyorum.
Belki de son kez döküyorum içimde birikenleri kâğıda.
Çünkü artık kelimelerim yoruldu, kalemim ağlıyor,
Yüreğim ise senin vefasızlığını taşımaktan usandı.
Ben seni nasıl sevmiştim, bir bilsen…
Bir gülüşüne ömrümü, bir bakışına dünyamı vermiştim.
Seninle yaşlanmayı hayal ederken,
Sen beni daha yolun başında yalnızlığa terk ettin.
Ben geceleri adını anarken,
Sen başka sabahlara uyandın.
Ben bir mesajını beklerken,
Sen benim yokluğumu bile aramadın.
Sana kırgınlığım var, evet…
Ama inan, en çok kendime kırgınım.
Seni bu kadar severken kendimi unutmuşum,
Senin bir damla sevgin için kendi gözyaşlarımda boğulmuşum.
Hatırlıyor musun o güzel günleri?
Birlikte güldüğümüz, geleceği konuştuğumuz geceleri…
Meğer ben bir ömürlük hikâye yazmışım,
Sen o hikâyede yalnızca birkaç satırmışsın.
Şimdi sana ne beddua edeceğim ne de hesap soracağım.
Çünkü insan bazen en büyük cevabı sessizliğiyle verir.
Ben artık kapında bekleyen o adam değilim.
Kırıldım, yoruldum ama kendimi yeniden bulacağım.
Ve son sözüm…
Bir gün olur da beni hatırlarsan,
Sakın nasıl öldüğümü değil, nasıl sevdiğimi hatırla.
Sana kızgın olduğum kadar, bir zamanlar sana inandığımı da hatırla.
Ben senden bir ömür istemiştim,
Sen bana birkaç hatıra bıraktın.
Ben sana kalbimin en güzel yerini açmıştım,
Sen o kapıyı aralık bırakıp gittin.
Hoşça kal vefasız sevgilim…
Ben artık seni beklemeye değil,
Kendimi yeniden yaşamaya gidiyorum.
Çünkü ben seni kaybettiğim gün değil,
Kendimi unuttuğum gün kaybetmişim.